Kuierend afgelopen week over de Algemene Begraafplaats aan de Tongerseweg in Maastricht word ik herinnerd aan de vragen die elke kerkhofbezoeker zich stelt en door Hortense Brounts in haar inleiding bij de in september gepresenteerde gids Als de stemmen zwijgen, spreken de stenen treffend is verwoord. Ik citeer haar woorden: “Tot dao in die twiehoonderd jaor väöl gebäörd is, weurt op ’t kèrkhof soms pienelek dudelek. Eigelek gief ’t – op e klein stök groond – ’n euverziech vaan e groet stök historie. Dao weurt me nuisjiereg vaan. Vaan wee is dat graaf? Wienie is dee gebore? Wat waor dao gaonde? Wat waore dat veur lui? Veurwat ligke die hei bijein? Veurwat ligke die zoe wied oeterein?”

Ik vervolg zoekend mijn weg, lees de namen op de graven. Sommige behoren tot families die ik vaag van vroeger kende. Ze hadden een winkel of een kantoor her en der in de stad...